
در شرایطی که بازارهای جهانی کمترین ثبات در سالهای اخیر را داشته، اظهارات تند و صریح دونالد ترامپ درباره برنامه هستهای ایران بار دیگر موجی از نگرانیها را به سمت بازارهای استراتژیک، بهویژه بازار فولاد، روانه کرده است.
ترامپ در اظهارات اخیرش با بیان اینکه ایران «حق غنیسازی اورانیوم را ندارد»، عملاً نشان داد مسیر مذاکرات همچنان پر از چالشهای سیاسی است. او همچنین از دیدار قریبالوقوع با نمایندگان ایرانی در روز ۵ شنبه خبر داد؛ دیداری که میتواند سرنوشت تحریمها، توافق هستهای و در نتیجه، جریان تجارت در منطقه را تحت تأثیر قرار دهد.
این در حالی است که ایران نیز از موضع مذاکرهای مشخصی صحبت کرده است: حفظ حق غنیسازی برای مصارف صلحآمیز، در کنار خواست لغو مؤثر تحریمها. این یعنی اگر مذاکرات شکست بخورد، احتمال تشدید تحریمها علیه ایران دوباره بالا میگیرد.
چرا مذاکرات ایران و آمریکا برای بازار فولاد اهمیت دارد؟
فولاد، هم در سطح تولید و هم در صادرات، به شدت تحت تأثیر تحریمها و روابط خارجی ایران است. در گذشته، هر بار که مذاکرات به بنبست خورده یا تهدیدات نظامی جدی شده، بازار فولاد واکنش سریع نشان داده؛ این واکنشها شامل افزایش هزینههای واردات مواد اولیه تا محدودیت در صادرات ورق، میلگرد و شمش بوده است.
اگر مذاکرات پنجشنبه به نتیجه نرسد و دوباره تحریمها شدید شوند، بازار فولاد ایران از چند جهت تحت فشار خواهد بود:
- دشوار شدن تأمین قطعات و تجهیزات از کشورهای خارجی
- کند شدن پروژههای عمرانی و صنعتی در داخل کشور
- کاهش سفارشهای صادراتی و افزایش موجودی انبارها
- رشد قیمت تمام شده فولاد بهدلیل هزینههای حملونقل، بیمه و تبدیل ارز
در مقابل، اگر توافقی حاصل شده و بخشی از تحریمها برداشته شود، فولاد میتواند یکی از اولین صنایع باشد که از این تغییر سود میبرد؛ چرا که توان تولید بالا و بازار هدف وسیعی در آسیا، اروپا و آفریقا دارد.
مذاکرات هستهای فراتر از یک مسئله سیاسی است؛ این موضوع به صورت مستقیم به رگهای اصلی اقتصاد ایران، از جمله فولاد، متصل است. اگر تصمیمگیران سیاسی به راهحلی مشترک برسند، بازار فولاد میتواند جان دوبارهای بگیرد. اما اگر گفتوگوها به تنش تبدیل شود، ممکن است فولاد، این فلز سخت، در برابر ضربههای نرم دیپلماسی شکنندهتر از همیشه شود.

